Yazarlar & Paylaşım Platformu & Yağmur Deryahan

İyiyim Demenin Ağırlığı

Yağmur Deryahan — Sun, 23 Aug 2026 20:50:34 +0300

Bazen bir hata yapıyoruz ve o hatayı yalnızca yaptığımız bir yanlış olarak görmek yerine, kendimizi bütünüyle yargılamaya başlıyoruz. Sanki bir kez yanılmak bizi kötü, bir kez başarısız olmak bizi yetersiz, bir kez düşmek bizi güçsüz yapıyormuş gibi...

Oysa kimse hayatı boyunca doğru kararlar vererek yaşamıyor.

Bir şeyi yanlış yapmış olabilirsin, bir şeyler istemediğin bir şekilde ilerlemiş olabilir ya da tam anlamıyla iyi bir dönemden geçmiyor olabilirsin. Ama bu, senin kötü bir insan olduğunu düşünmeni ya da kendine “Ben iyi bir insan değilim.” demeni gerektirmiyor.

Belki de bunu en çok, biri bize “Nasılsın?” diye sorduğunda fark ediyoruz.

Çoğu zaman düşünmeden “İyiyim.” diyoruz. Çünkü gerçekten iyi olduğumuz için değil, anlatacak gücümüz olmadığı için. Ya da nereden başlayacağımızı bilmediğimiz için...

Bazen “İyiyim.” demek, içimizden gelen bir cevap olmaktan çıkıp otomatik olarak söylediğimiz bir cümleye dönüşüyor.

Peki ya gerçekten kendimize sorsak?

“Nasılsın?”

Bu kez başkasına değil, kendimize cevap vermemiz gerekseydi ne söylerdik?

Gerçekten “İyiyim.” diyebilir miydik?

Hadi bu soruyu bugün tekrar düşünelim:

“Gerçekten iyi miyiz?”

Belki de bu sorunun cevabını hemen vermek zorunda değiliz. Belki ilk kez kendimize dürüstçe bakıp gerçekten nasıl olduğumuzu anlamaya çalışmalıyız. Çünkü bazen “İyiyim.” demek, gerçekten iyi olduğumuz anlamına gelmez. Bazen sadece anlatmaya gücümüz yetmediği için söylediğimiz bir cümledir.

Belki de bugün, herkese söylediğimiz “İyiyim.” kelimesini bir kenara bırakıp kendimize karşı dürüst olmanın zamanıdır.

Her şeyin yolunda olmasını beklemeden, bütün eksiklerimizi ve hatalarımızı bir kenara bırakmadan...

Çünkü belki de iyi olmak, her şeyin yolunda olması değildir. Bazen yalnızca kendine karşı dürüst olabilmektir.

Eğer yazıyı okuduktan sonra kendine bu soruyu sormayı hatırlayıp gerçekten sorduysan ve cevabını benimle paylaşmak istersen, yorumlarda seni bekliyorum.

Eğer cevabın “İyi değilim, kötüyüm, iyi hissetmiyorum, ben çok kötü biriyim.” ise, işte o zaman bu yolculuğun bittiğini sakın ama sakın düşünme. Bu hayatta pes edersen, asla ama asla kazanamazsın.

O yüzden bugün iyi değilsen bile kendine şunu hatırlat:

“İyi olacağım.”

Çünkü hayat bitmiş değil. Mücadelene devam ettiğin sürece, eninde sonunda bir gün iyileşeceksin.

Yazımızı şununla kapatalım:

“O yüzden, ne olursa olsun vazgeçmeden daima çabala. Çünkü bazen iyileşmek, yalnızca devam etmeye cesaret etmektir.”

Kendine Yabancılaşan İnsan

Yağmur Deryahan — Sun, 26 Apr 2026 14:25:44 +0300

İnsan neden kendine yabancılaşırdı?

İnsan, dünyaya bir bebek olarak gelirdi.
Her şeyin en başında, henüz hiçbir şey kesin değildi. Ne hissettiği tam olarak belliydi ne de hissettiklerinin bir adı vardı. Açlık bir huzursuzluktu, temas bir sakinlik… Ama bunların hiçbiri “iyi” ya da “kötü” değildi. Sadece vardı.

Belki de insanın kendine en yakın olduğu zaman, tam da buydu.
Henüz kendini tanımlamaya çalışmadığı, kim olması gerektiğini düşünmediği, sadece olduğu hâliyle var olduğu o zaman…

Sonra yavaş yavaş öğrenmeye başlardı insan.
Dünyayı, insanları, sınırları… Ama en çok da kendini nasıl saklaması gerektiğini.

Bir bakıştan anlardı bazen biraz fazla geldiğini.
Bir sözden sezerdi eksik kaldığını.
Bir sessizlikten öğrenirdi bazı şeylerin söylenmemesi gerektiğini.

Ve böyle böyle insan, kendini şekillendirmeye başlardı:
Daha az hissetmeye, daha çok düşüncelerde kaybolmaya.
Daha çok görünmez olmaya, daha çok hayata uyum sağlamaya.

İlk başta küçük değişimlerdi bunlar.
Kimse fark etmezdi, belki kendisi bile.

Ama insan, en çok kendinden vazgeçerken sessiz olurdu zaten.

Zaman geçtikçe, hissettiklerini tartmaya başlardı:
“Bunu hissetmem doğru mu?”
“Böyle davranırsam kabul edilir miyim?”
“Gerçekten böyle miyim, yoksa böyle olmam mı gerekiyor?”

İşte o noktada, insanın içindeki o sade ve tanıdık ses yavaş yavaş uzaklaşırdı.
Yerini daha dikkatli, daha temkinli, daha “öğrenilmiş” bir sese bırakırdı.

Ve insan, fark etmeden kendine dışarıdan bakmayı öğrenirdi.

Kendini izlerdi…
Kendini kontrol ederdi…
Kendini düzeltirdi…

Ama kendini hissetmeyi, kendini anlamayı yavaş yavaş unuturdu.

Yabancılaşmak, bir anda olan bir şey değildi.
Bir kopuş değildi, bir uzaklaşmaydı.
Yavaş, sessiz ve neredeyse fark edilmeden gerçekleşen bir uzaklaşma…

İnsan bir sabah uyanıp “Artık kendimi tanımıyorum” demezdi.
Ama bir gün, hiç beklemediği bir anda, kendi içinden geçen bir duyguyu tanıyamazdı.

İçinde bir şey olurdu ama adı yoktu.
Sanki bir zamanlar çok iyi bildiği bir dili unutmuş gibi…

İşte o an, insan kendine yabancılaştığını hissederdi.
Kendinden kopmadığını ama kendine de tam olarak ait olmadığını…

Belki de yabancılaşmak, insanın kendini kaybetmesi değildi.
Sadece, kendine giden yolu unutmasıydı.

Ve belki de en derin mesele şuydu:
İnsan, kendine yeniden nasıl döneceğini bilmediği için değil…
Dönecek yerin hâlâ orada olup olmadığından emin olamadığı için korkardı.

Aynı, bir insanın yıllar sonra aynı yerde olmayıp yabancı sokaklara savrulması gibi.

İnsan, zamanla tanıdık sokaklardan yavaşça uzaklaşırdı. Bir zamanlar her köşesini bildiği, içinde kaybolmadan yürüyebildiği yerlere yolu giderek daha az düşerdi. Tanıdık olanın yerini; adını bilmediği, yönünü kestiremediği sokaklar alırdı. Ve insan fark etmeden, hayatının geri kalanını bu yabancı sokaklarda geçirmeye başlardı; kendine biraz daha uzak, kendine biraz daha sessiz… Sanki aradığı şey dışarıdaymış gibi yürür, oysa asıl kaybettiği şeyin kendi içindeki o tanıdık yer olduğunu geç fark ederdi. Ve böylece kendine yabancılaşarak, hayatı anlamlandırmaya çalıştığı uzun bir yolculuğun içinde bulurdu kendini...

Düşünce Notları: Empati

Yağmur Deryahan — Sun, 01 Mar 2026 11:30:03 +0300

Zaman zaman büyüklerinle, küçüklerinle ya da arkadaşlarınla düşünceleriniz uyuşmayabilir, bu çok normal ama bu durumu yaşadın diye onların senden vazgeçeceğini düşünüyorsan, işte o an yanılıyorsun.

Bir insan, senden gitmek istiyorsa zaten bunu belli eder ama senden gitmek istemeyenler senin yanında olmak için çabalıyorlarsa, onları niye itesin?

Bırak, onlar senin yanında olmak ve sana iyi gelmek istiyorlar çünkü senin onlara ihtiyacın olduğu kadar onların da sana ihtiyacı var.

Bide şu var, sevdiklerin “yalnız kalmak istiyorum” dediklerinde seni silmiş olmuyorlar birtanem, sadece o an kendileriyle kalıp duygularıyla baş başa kalmak istiyorlar çünkü bazen, bazı acılar paylaşsan da geçmez.

Eğer, çevrende birinin canı çok yanıyorsa yanına git, sessizce otur.

İzin veriyorsa zaten sessizce bile olsa senin varlığına ihtiyacı vardır ama eğer ki sana “lütfen git, sonra konuşuruz” diyorsa, o anda alınıp böbürlenme hemen, belli ki kendi içinde aşamadığı şeyler var ve bunu tek başına halletmek istiyor.

“Ben ona iyi gelmiyorum, bir halta yaramıyorum, o bile yanında istemiyor” diye kelimeler ile kendini boğarsan, emin ol sana söylemese bile karşı taraftaki insanı da üzersin.

Her şeyden önce, kendini sakinleştir ve kendine “şuan kendi yarası ile, yaşadıkları ile yüzleşiyor. Şuan onun kendine ihtiyacı var, üstüne gitmeyeyim.” diye kendini yatıştırırsan, emin ol karşındaki insanı bile yatıştırırsın hatta belki de ufak bir tebessüm etmesini sağlarsın.

2 Gün önce sosyal medyada ekranı kaydırırken bir gönderiye denk geldim: Bir adam çocuğu ile yolda arabadaymış, öndeki araba yavaş gidiyor diye kızmış fakat arka koltuktan çocuk “baba, belki de kucağında yavru köpek var!” demiş. Sonrasında ise babası ile hep o oyunu oynamışlar.

Empatiye bakar mısınız?

Bunu neden anlattım, şunun için anlattım:

Bazen, bazı insanları anlaman gerekebilir, o anlarda sende o Baba-Oğul gibi “Belki de” oyununu oyna kendinle, sana biri ters mi davrandı, içinden şunu geçir

“Belki de bugün zor bir gün geçirmiştir.”

İnsanlar, zor günler yaşadığında ters davranabilir ama emin ol bunun sebebi sen değilsin.

Düşünce Notları: Kendini Anlamak

Yağmur Deryahan — Thu, 01 Jan 2026 20:04:32 +0300

Çoğu zaman başkalarının bizi anlamasını bekliyoruz. Kendimizi tam olarak anlamadığımız hâlde, birilerinin bizi çözmesini istiyoruz. Bu beklenti de ister istemez yoruyor insanı. Çünkü anlaşılmayı beklerken, kendi içimizle aramıza mesafe koyuyoruz.

Aslında iş biraz da bizde bitiyor. Kendimizi anlamaya başladığımızda, kendi içimizde yetebildiğimizi fark ettiğimizde, başkalarına duyduğumuz ihtiyaç da yer değiştiriyor. Bu, kimseye ihtiyaç duymamak değil; ama kimseye tutunmak zorunda kalmamak. Aradaki fark önemli.

“Beni bırakma, beni senden başka anlayan yok” cümlesini bir kez de olsa ya duymuşuzdur ya da söylemişizdir. O anlarda gerçekten anlaşılmak istiyoruz belki ama çoğu zaman asıl eksik olan şey bu değil. Asıl eksik olan, kendimize güvenerek bir yerde durabilmek. Başkasına yaslanmadan önce, kendimize yaslanabilmek.

Anlaşılmak, başkasından başlamıyor. Önce insanın kendisiyle kurduğu bağda şekilleniyor. Kendini anladığında, başkalarının seni nasıl gördüğü eskisi kadar ağır gelmiyor. Çünkü artık tutunduğun yer, biraz daha sağlam oluyor.

Kendimizi anlamaya başladığımızda, ilişkiler de farklı bir boyut kazanıyor. Artık karşımızdaki kişiyi “bana ne veriyor, beni ne kadar anlıyor” gözüyle ölçmüyoruz. Çünkü zaten kendi içimizde bir yerden güç buluyoruz. Bu, ilişkileri soğuk yapmıyor; aksine daha doğal, daha dengeli hâle getiriyor. İnsan, kendi eksiklerini tamamlamak için değil, paylaşmak için yan yana olabiliyor.

Kendini Gözlemlemek

Yağmur Deryahan — Wed, 26 Nov 2025 10:08:30 +0300

Bazen insanın içinde, kimselere söyleyemediği bir gürültü olur. Dışarıdan bakıldığında sakin görünür; tıpkı bu resimdeki siyah kedi gibi… Çevresi çiçeklerle doludur ama kendi içinde başka bir şeyle meşguldür. Gözleri yukarı kalkmış, sanki görünmez bir düşünceyi takip ediyordur.
Aslında biz de böyleyiz: Kimse fark etmese bile, kendi içimizde sürekli bir şey izleriz.

Psikolojide buna öz gözlem denir.
Duygularımızı utanmadan, saklamadan, yargılamadan fark etmek… Kendine bakabilmek; hem en zor hem de en şifalı şeylerden biri.

Kendini gözlemlemek, bir anda gerçekleşmez.
İnsanın önce durması gerekir.
Susması, beklemesi, biraz geride kalması… Çünkü düşünceler acelecidir, duygular ise genellikle üstü kapalı gelir. İnsan hızlandıkça, kendi içinde olanı görmez olur.

Ama bir an gelir, bir sessizlik belirir.
Tıpkı kedinin bakışında olduğu gibi:
Ne tam karanlık, ne tam aydınlık.
Arada bir yerde.

İşte o aralıkta insan kendine yaklaşır.

Bir duygu yükselir; öfke mi, kırgınlık mı, huzursuzluk mu… Normalde üzerini örttüğün şey bu kez saklanmayı reddeder. “Ben buradayım,” der. Kaçmazsın artık. Sadece izlersin. Dışarıdan bakar gibi, olup biteni seyre dalarsın.

İşte farkındalık o anda başlar.

Kendini izlemek, kendini eleştirmek değildir.
Kendine acımak ya da kendini pohpohlamak da değildir.
Sadece anlamaktır:
“Ben şu anda böyle hissediyorum. Peki neden?”

Sorular büyür, cevaplar yavaş yavaş belirir.

İnsanın içindeki gölgenin yanında çiçek de açtığını görmesi, belki de en büyük fark ediştir. Bir yandan karanlık yanlarımız vardır; geçmiş yaralarımız, kalbimizin içinde gezinen izler…
Ama onların arasında küçük kelebekler de dolaşır: Bir şeyleri atlatabildiğimiz, güçlendiğimiz, hâlâ hayatta olduğumuz gerçeği.

Kendini gözlemlemek, bazen bir şeyleri değiştirmek için yapılmaz.
Bazen sadece nefes almayı hatırlamak içindir.
Bazen de ruhunun aslında ne kadar yorulduğunu fark etmek için.

Ve en güzeli şu:
İnsan kendini gözlemledikçe, başkalarını da daha iyi anlar. Sabır artar. Öfke azalır. İçerideki karmaşa çözülürken, dışarıdaki dünya biraz daha yumuşar.

Belki de bu yüzden, o siyah kedi gibi durup yukarı bakmayı unutmamalıyız.
Kendi içimize, kendi sessizliğimize.
Çünkü en büyük dönüşüm, insanın kendini ilk kez dürüstçe gördüğü o küçük anda başlar.

Sessizliğin Ardından...

Yağmur Deryahan — Tue, 07 Oct 2025 10:07:36 +0300

Bazen ruhumuz yorulur.
Bu yorgunluk bizi, kısa da olsa, içsel bir sessizliğe götürür. O sessizlikte ne kadar kırıldığımızı, ne kadar güçlendiğimizi anlarız.

Hayat, bize her şeyi sunabilecek bir yelpaze gibi... Ama zaman zaman da en zorlu sınavlarını önümüze koyar.
Beni en son gördüğünüzde, Bursa’da; ailesinin yanında, dünyadan habersiz, güvenli bir yaşamın içinde olan o genç kızdım.
Şimdi ise İstanbul’da, bir yurtta kalan, üniversite hayatına adım atan ve kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan biriyim.

Evet, hayat hepimizi zorlar. Bu doğru.
Ama belki de sormalıyız kendimize: Zorlanmasaydık, bu kadar güçlenebilir miydik?
Belki de başarı, tam da bu zorlukların içinde gizlidir.

Ben buraya tamamen iyileşip geldim diyebiliriz, tabi ki bu süreçte başta kurucumuz Kaan Turhal olmak üzere tüm yönetim ekibi ve tüm Fikir İzleri yazılarıyla, ince ruhlarıyla yanımda oldular, hepsine teşekkür ederim.

Eksikler var, yanımızda olamayanlar...

Ama size gerçekten söylüyorum, bana inanırsınız inanmazsınız bilmiyorum, onlar için çabalıyorum.

Geri döndük denebilir. Hayatımın içinde olan bir melek sayesinde.

Herkesi saygıyla selamlıyorum, bundan sonra ruhumuzu kaldığımız yerden iyileştirmeye devam edeceğiz.

Sevgilerimle...

Yağmur DERYAHAN

Mutluluk Yanılsaması: Her Zaman İyi Olmak Zorunda mıyız?

Yağmur Deryahan — Wed, 27 Aug 2025 22:57:01 +0300

İnsanlığın yüzyıllardır aradığı ortak bir duygu var: mutluluk. Antik Yunan filozoflarından bugünün kişisel gelişim kitaplarına kadar herkes aynı soruyu soruyor: “Nasıl mutlu olunur?” Fakat bu sorunun peşinde koşarken, belki de gözden kaçırdığımız gerçek şu ki; mutluluk, sürekli elimizde tutabileceğimiz bir hâl değil, gelip giden bir misafirdir.

Günümüzde mutluluk, doğal bir duygu olmaktan çıkıp neredeyse bir zorunluluk hâline geldi. Sosyal medyada karşımıza çıkan gülümseyen yüzler, kusursuz anlarla süslenmiş hayatlar, “pozitif kal” telkinleri… Hepsi insana görünmez bir baskı yükleyerek fısıldıyor: “Mutlu olmak zorundasın.” İnsan, ister istemez kendini sorguluyor: “Neden ben onlar kadar mutlu değilim?” Oysa unuttuğumuz şey, gördüğümüz mutluluğun çoğu zaman sahnelenmiş, parlatılmış bir kesit olduğudur. Kamera kapandığında herkes, kendi sessizliğiyle baş başa kalır.

İşte tam bu noktada mutluluk, bir duygu olmaktan çıkıp ulaşılması gereken ama hep eksik kalan bir hedefe dönüşüyor. İnsan kendi hüznünü, yorgunluğunu saklamaya çalışıyor. “Güçlü görünmeliyim, pozitif kalmalıyım” düşünceleri zihnimizi sarıyor. Oysa en büyük cesaret, mutsuzken mutsuz olduğunu kabul edebilmektir. Çünkü insan tek renkten ibaret değildir; tıpkı gökyüzünün hem sabah mavisini hem gece karanlığını aynı bedende taşıması gibi, biz de sevinçle hüznü, öfkeyle sevgiyi bir arada taşırız.

Mutluluk yanılsamasının en tehlikeli yanı, insanı iki kez yaralamasıdır. Önce duygunun kendisiyle başa çıkmaya çalışırız; kaygıyla, yorgunlukla, kırgınlıkla. Sonra bir de bunun için kendimizi suçlarız: “Demek ki yeterince güçlü değilim, neden mutlu değilim?” Bu, zihnimizi iki kat ağırlaştırır. Oysa psikolojinin bize öğrettiği en sade gerçek şudur: Duygular gelir ve gider. Mutluluk da, mutsuzluk da bir misafirdir; kapıyı kapatmadan oturup geçmesini beklemek yeterlidir.

Belki de biz mutluluğu yanlış yerde arıyoruz. Hep büyük hedeflerde, kusursuz anlarda, dışarıdan gelecek onaylarda. Oysa mutluluk çoğunlukla hayatın küçük ayrıntılarında saklıdır. Sabahın sessizliğinde içilen bir kahvede, dostla edilen samimi bir sohbette, yürürken yüzümüze vuran rüzgârda… Onu fark etmediğimizde yanımızdan geçip gider, ama durup nefes aldığımızda kendiliğinden bize uğrar. Belki de mutluluğun en doğal hâli, onu aramaktan vazgeçtiğimizde ortaya çıkar.

Mutluluk yanılsaması bize sürekli aynı şeyi fısıldıyor: “Hep gül, hep iyi ol, hep mutlu görün.” Oysa insan, sadece gülerken değil; ağlarken, susarken, düşüncelere dalarken de hayatın bir parçasıdır. Belki de en büyük özgürlük, “her zaman iyi olmak zorunda değilim” diyebilmekte saklıdır. Çünkü hayat, yalnızca mutlu olduğumuz anlardan değil; tüm duyguların bir araya gelmesiyle anlam kazanır. Ve biz, bütün bu renklerimizle tamamlanırız.

Bastırılan Duyguların Sessiz Çığlığı

Yağmur Deryahan — Tue, 26 Aug 2025 12:18:55 +0300

Bastırılan Duyguların Sessiz Çığlığı

Birçoğumuz gün içinde aynı oyunu oynarız: Yüzümüze kocaman bir gülümseme yerleştiririz, içimizde kopan fırtınaları susturur, kimsenin fark etmeyeceği şekilde hayatımıza devam ederiz. Çünkü duygularımızı açık etmek, çoğu zaman zayıflık olarak algılanır. Öfkeyi bastırırız, hüznü yutarız, kırgınlıklarımızı yastığın altına saklarız. Ama psikoloji bize şunu söyler: Bastırılan her duygu, kaybolmaz. Bir yerde, bir şekilde kendini gösterir.

Duygular, tıpkı suya atılan taşın yarattığı halkalar gibidir. Üzerini kapatmaya çalışsak da dalgalar bir süre sonra sahile ulaşır. İnsan da böyledir. Çocukken ağlamasına izin verilmeyen, “sus” denilerek büyüyen bir birey, yetişkin olduğunda öfkesini ifade etmekte zorlanır. İşyerinde birikmiş stres, eve taşınır; evdeki kırgınlık, başka ilişkilerin gölgesine düşer. Gün gelir beden de bu yükü taşımakta zorlanır: Migren, mide ağrısı, uykusuzluk… Bastırılan duygular bir noktadan sonra bedende konuşmaya başlar.

Psikolojide bu durumun adı “bastırma savunma mekanizmasıdır.” Kişi, kendisine acı veren duyguları bilinçten uzaklaştırır. Oysa bu uzaklaştırma, çözüm değil ertelenmiş bir çöküştür. Çünkü duygu, yok edilemez; yalnızca ertelenebilir. Ve her ertelenişinde biraz daha büyür, biraz daha derine kök salar.

Çoğu insan, bastırdığı duygular yüzünden kimliğinin önemli parçalarını da gölgede bırakır. “Ben güçlü olmalıyım” diye düşünen biri aslında kırılganlığını, şefkate duyduğu ihtiyacı reddeder. Sonunda da kendisine yabancılaşır. Mutluymuş gibi görünen, ama içten içe tükenen pek çok insanın hikâyesi buradan başlar.

Oysa çıkış yolu, duygularımızı tanımaktan geçer. Öfkelendiğimizde bunun nedenini sorgulamak, üzüldüğümüzde kendimize “bu acıyı yaşamak hakkımdır” diyebilmek, bastırmak yerine kabullenmek… Bazen bir deftere yazmak, bazen güvenilir bir dostla paylaşmak, bazen de bir uzmandan destek almak, bu duyguların yükünü hafifletir. Çünkü duygu ifade edildiğinde iyileşmeye başlar.

Sonuçta, insan olmak demek sadece neşeyi değil, hüznü de yaşayabilmek demektir. Bastırılan her şey bir gün geri döner; ya bir gözyaşı olarak, ya bir çığlık, ya da bir sessizlik içinde. Belki de en büyük cesaret, içimizdeki bu sessiz çığlığı duymak ve ona alan açmaktır.

Gölgeyle Dans Etmek

Yağmur Deryahan — Sun, 24 Aug 2025 11:25:48 +0300

Kimse görmedi belki… Ay ışığının altında yalnızca o vardı. Saçlarını rüzgâra bırakan, ellerini havaya uzatan, gölgesine sarılmaya çalışan bir kadın. Gözle görülmez bir eşle dans ediyordu. Ne bir müzik vardı o gecede, ne de bir sahne… Ama kalbinin içindeki ritim, gölgelerle konuşuyordu.

Yokluk, bazen varlıktan daha ağır gelir. Yanında olmayan biriyle konuşur, hiç tutamayacağı bir eli tutar, sadece hatıralarında yaşayan bir yüzle göz göze gelirsin. Bu, bir yanılsama değildir aslında; insanın kalbi, aklının kabul etmediği boşluğu doldurmak için hayallerle dans etmeyi öğrenir. Ve işte o dans, hayatın en ağır provasızlığıdır.

İnsanın en derin yaralarını, çoğu zaman kimse görmez. Kalabalıkların ortasında dimdik duran, gülümsemeyi ihmal etmeyen bir yüzün ardında; geceleri gölgesine sarılan bir yalnızlık gizlenir. Çünkü herkes kaybettiğiyle farklı yollarla vedalaşır: Kimi susarak, kimi yazarak, kimi de yalnızca gölgesiyle dans ederek.

Belki de asıl mesele, varlığın kıymetini bilmekten çok yokluğa nasıl dayanacağımızı öğrenmektir. Bir gölgeye eşlik eden adımlar, bir hayale tutunan eller, insana dayanmayı öğretir. Çünkü yokluğun bıraktığı boşluk, insana kendi derinliğini gösterir. Ve insan, bazen en çok yokluğunla büyür.

Ay ışığının sessizliğinde başlayan o dans, aslında hepimize tanıdık bir hikâyeyi fısıldar. Hepimiz bir gün, birinin yokluğuyla yaşamayı öğreniriz. Kimi zaman kaybettiklerimiz, kimi zaman hiç bizim olmamış olanlar… Ama geriye kalan tek gerçek, gölgelerle bile olsa dans edebilmektir. Çünkü hayat, bazen sadece bununla ayakta kalmamızı ister.

Ve belki de işin sırrı şudur:
Hayat, kayıplarımızı gölgelerden ibaret kılmaz; onların yokluğunu, ay ışığında bir dansa dönüştürmemizi ister. Bizim payımıza düşen, o sessiz dansı bir vedaya değil, bir yaşama biçimine çevirebilmektir.

Sade Bir Vazonun Fısıltısı

Yağmur Deryahan — Mon, 18 Aug 2025 10:58:20 +0300

Bazen hayatın gürültüsü arasında en çok ihtiyacımız olan şey sessizliktir. Bir köşede duran sade bir vazo, içindeki tek bir çiçek, gün batımının duvara düşürdüğü gölge... Hepsi bize aslında en yalın hâliyle şunu söyler: güzellik gösterişli olanda değil, sessizce var olanda saklıdır. Bir ayçiçeğinin kocaman yüzüyle ışığı karşılayışı, yalnızca bir odanın değil, insanın iç dünyasının da aydınlanabileceğini fısıldar.

O vazo, bize modern zamanların hızla akan ritmine karşı bir direnç gibi durur. Basitliğiyle, süslenmemiş hâliyle, yalnızca “buradayım” diyerek. Çiçekse öyle kimsesiz değildir; gölgesiyle konuşur, ışığıyla dans eder, bulunduğu mekâna nefes aldırır. Belki de bu yüzden bazen en büyük şiirler en küçük ayrıntılarda gizlenir.

Hayat dediğimiz şey aslında çoğu zaman koca koca anlardan ibaret değildir. Kimi zaman bir mutfak tezgâhının köşesinde unutulmuş bir fincanda, kimi zaman bir vazonun içindeki tek bir çiçekte saklıdır. Büyük mutlulukların, büyük başarıların peşinde koşarken küçücük huzur kırıntılarını gözden kaçırırız. Oysa gölgeler bize, en sade hâlimizle bile hayata anlam katabileceğimizi hatırlatır.

Bir ayçiçeğinin fısıltısı, aslında hepimizin kalbine dokunacak kadar tanıdıktır. “Sen de sadeleş, sen de dur, sen de ışığı bekle,” der. İçimizdeki kalabalığı susturmak, o sessizlikte kendimizle baş başa kalmak bazen en büyük özgürlüktür.

Belki de bu yüzden, bir gün odanızın bir köşesinde tek bir çiçeğe rastlarsanız, onunla biraz sohbet edin. Çünkü o, sandığınızdan çok daha fazlasını anlatır.

Hayatın telaşında çoğu şeyi unutuyoruz; kendimizi, zamanı, bazen de içimizdeki sessizliği. Oysa bir vazonun içindeki tek bir çiçek bile, bize hatırlatır: Asıl değer, karmaşada değil; sade ve sessiz olanın içindeki anlamda gizlidir. Belki de her şeyin özünde, sadece ışığa dönebilmeyi bilen bir ayçiçeği kadar dürüst olabilmek vardır.

Kimse Kolayca Anlatmaz

Yağmur Deryahan — Sun, 10 Aug 2025 14:30:16 +0300

Her insanın size kolayca kendini anlattığını mı sanıyorsunuz?

Yanılıyorsunuz, hem de çok…

Ne büyük ne küçük, ne kadın ne erkek…
Hiç kimse size kolayca kendini açmaz.
Zorlasanız bile, içindekiler kolayca kelimelere dökülmez.

Çünkü insan, kalbinin en kırılgan yerlerini saklamayı öğrenir.
Anlatsa, anlaşılmamaktan korkar.
Anlatsa, yargılanmaktan çekinir.
Anlatsa bile, kelimeler hissettiklerini taşımakta yetersiz kalır.

Bazen bir bakış, bir sessizlik ya da titreyen bir nefes,
binlerce cümleden daha doğru anlatır insanı.
Ama siz çoğu zaman o bakışı göremez,
o sessizliği duyamaz, o nefesi hissedemezsiniz.

Çünkü herkes kendi gürültüsünde boğulurken,
kimsenin içindeki fırtınalara kulak verecek zamanı yoktur.

Ve unutmayın;
gerçek hikâyeler, çoğu zaman suskunluklarda saklıdır.

Müziğin Sardığı Yara

Yağmur Deryahan — Wed, 06 Aug 2025 12:44:54 +0300

Müziğin Sardığı Yara

Kalp kırıklarımızı çoğu zaman anlatamayız, hatta çoğu zaman tarif edecek kelime dahi bulamayız.
Bu anlarda ben müziğe dayanıyorum. Evet, belki anlatamıyorum ama dinlediğim müziğin notası dahi yaralarıma merhem oluyor.

Çünkü bazı şarkılar konuşmaz, sarar. Kelimelere ihtiyaç duymadan dokunur en derinimize. Ağlamaktan yorulduğumuzda bile o melodiler, içimizde sessizce akan gözyaşları gibi akar. Ne zaman kendimi anlatamadıysam, bir şarkı buldum beni benden daha iyi anlatan. Ve ne zaman her şey fazlaymış gibi hissetsem, bir ezgi geldi, fazlalıkları susturdu.

İnsan bazen en çok kendi iç sesinden yorulur. Dışarıdan sessiz görünür ama içinde fırtınalar kopuyordur. Anlatmak istese bile nereden başlayacağını bilemez. Çünkü bazı acılar sadece yaşanır, anlatılamaz. Ve insan, bu tarifsiz yüküyle baş başa kaldığında bir çıkış arar.

Ben bu çıkışı müzikte buluyorum. Kulaklığımı taktığımda, sanki dünya biraz yavaşlıyor. O an, sadece ben ve müzik var. Hiç kimsenin bilmediği bir yara, bir ezginin içinden geçiyor. Bir söz geliyor, kalbimin tam ortasına değiyor. Sanki biri içimi okumuş da bir şarkıya dökmüş gibi...

Bazen kırıldığımız yerden değil, sustuğumuz yerden kanıyoruz. Ve müzik, işte o sessizliğe bir ses oluyor. Yarayı iyileştirmiyor belki ama yalnız olmadığını hissettiriyor. Birileri daha var diyorsun, bunu hisseden, bunu bilen. Belki de bu yüzden, en çok gece dinliyorum o şarkıları. Herkes uyurken, ben kendime en çok o zaman yaklaşıyorum.

Kimseye anlatamadığım duyguların arasında, bir notanın elinden tutuyorum. Sessiz bir anlaşma gibi: Ben ne hissettiğimi söylemiyorum, o da neyi anlattığını söylemiyor ama bir yerde buluşuyoruz. Ben kırık dökük, o ise tamamlayıcı. İçimdeki boşlukları doldurmuyor belki ama beni o boşluklarla kabul ediyor.

İyileşmek sandığımız kadar hızlı olmuyor. Bazen aylar, bazen yıllar geçiyor. Ama o yıllar boyunca kulağımda dönüp duran bir melodi hep var oluyor. Şarkılar değişiyor ama his hep aynı kalıyor: “Geçecek.”
Ve belki de, geçeceğine inandığım için hâlâ dinliyorum. Dinledikçe güçleniyorum. Kendi kendimi yeniden bir araya getiriyorum.

Çünkü müzik, hiçbir zaman "her şey yolunda" demez. Ama "yalnız değilsin" der. Ve o cümle, bazen en büyük ilaç olur.

Ve biliyorum, müzikle sarılan her yara bir gün kabuk bağlar. Belki izleri kalır, ama acısı hafifler. Her dinlediğim şarkıda kendime bir adım daha yaklaştığımı hissediyorum. Belki hâlâ kırığım, ama artık kendime daha yakınım.

Çünkü insan, en karanlık zamanlarda bile bir ışık bulur. Bazen bu ışık bir kelime olur, bazen bir melodi...
Benim ışığım müzik oldu. Sessizce eşlik etti tüm ağlayışlarıma, içten içe iyileşen yanlarıma.

Ve şimdi biliyorum ki, ne kadar derin olursa olsun bir yara...
Doğru şarkı çaldığında, içten içe iyileşmeye başlar.

Herkes Aynı Hikâyeyi Farklı Anlatıyor

Yağmur Deryahan — Mon, 04 Aug 2025 16:21:26 +0300

Herrkes Aynı Hikâyeyi Farklı Anlatıyor

Farkında mısın, bir olay oluyor ve biz aynı hikâyeyi bir sürü kişiden dinliyoruz...
Kimisi diğer tarafı dinlemeden hemen suçluyor diğeri ise sakin bir açıklamayla geliyor, “Aslında öyle değildi,” diyor.
Aynı kelimeler, farklı tonlamalarla.
Aynı an, farklı hafızalarda.
İşte bu yüzden hakikati duymak bazen mümkün olmuyor; çünkü herkes, hikâyeyi kendi duygusuna göre anlatıyor.
Biri “Beni yaraladı,” derken, öteki
“Ben sadece kendimi korudum,” diyor.
Peki hangisi doğru?
Belki ikisi de.
Ya da hiçbiri.

Fark etmek zor; çünkü her anı, her kelimeyi, kendi deneyimlerimizin ve duygularımızın süzgecinden geçiriyoruz.
Bir kişi için ihanettir, diğerine ise kendini koruma içgüdüsü.
Birinin acısı, diğerinin savunmasıdır.

Ve bazen, susmak en doğru cevaptır;
Çünkü kelimeler kifayetsiz kalır,
Anlatmak istediğimiz duyguların yanında.

Belki de hakikat, herkesin sustuğu o sessizlikte saklıdır.
Orada, yargılar olmadan, sadece dinlemeyi seçtiğimizde,
Gerçeğin en saf hali ortaya çıkar.

Sonuçta, hepimiz kendi gerçekliğimizin kahramanıyız.
Kelimelerimiz, yaşadıklarımızın yankısıdır ve kimse tam anlamıyla başkasının dünyasında yürüyemez.
Belki de en önemlisi, yargılamadan önce dinleyebilmek, anlamaya çalışmak ve empati kurmaktır.
Çünkü aynı hikâyeyi farklı anlatmak, insan olmanın kaçınılmaz bir parçasıdır.
Ve gerçek ancak birbirimizin sesine kulak verdiğimizde, parçalanmış aynalar bir araya geldiğinde ortaya çıkar.

“Gerçek, tek bir hikâyede değil; onu anlatanların gözlerinde, seslerinde ve kalplerinde gizlidir. Bu yüzden hakikati anlamak için önce birbirimizi gerçekten dinlemeyi öğrenmeliyiz.”

Kelimeler de Bazen Yorulur

Yağmur Deryahan — Wed, 30 Jul 2025 11:23:15 +0300

Kelimeler de Bazen Yorulur

Ve o zaman, melodiler eşlik eder. Ama ikisi de hep yanımızdadır.

Kelimeler güçlüdür. Bazen bir cümle kurarsın ve karşındaki dünyanın en derin acısını hisseder. Bazen bir harf, bir insanı yıllar önceye götürür. Yazmak, konuşmak, anlatmak... Hepsi insana iyi gelir. Ama her zaman değil.

Çünkü bazen kelimeler de yorulur. Söylenecek çok şey vardır ama dil dönmez. Kalem titrer. Anlatmak istersin ama susarsın. Cümleler zihninde dolaşır durur, bir türlü dışarı çıkmaz. O anlarda eksik hissettirmez kelimeler seni, sadece biraz dururlar. Belki dinlenmek için. Belki de yerini bir süreliğine başka bir dile bırakmak için: Müziğe.

Melodiler... Onlar da en az kelimeler kadar derindir. Bazen bir notayla yutkunursun, bir şarkının ilk saniyesinde boğazında düğüm hissedersin. Çünkü müzik, çoğu zaman ne söylediğinle değil, nasıl hissettirdiğiyle kalbine ulaşır. Duygunun başka bir ifadesidir. Söze gerek duymaz ama sözle birlikte daha da büyür.

Ama müziği, kelimelerin alternatifi gibi görmek eksik olur. Onlar bir yarışta değil. Aksine, bir bütünün iki ayrı parçası. Kelimelerin sustuğu yerde müzik başlar demek bile eksik aslında; çünkü çoğu zaman birlikte yürürler. Şarkı sözleriyle yaşadığımız duygular gibi. Ya da bir yazının arka planında çalan, anlatılanı tamamlayan bir müzik gibi.

Biri yazar, diğeri söyler.
Biri susar, diğeri duyguyu taşır.
Ama en güzeli: Biri eksik kaldığında, öteki onu tamamlar.

İnsan anlatmak ister. Hepimiz, içimizdekini bir şekilde dışarı dökmek isteriz. Kimi zaman bunu kelimelerle yaparız; bir günlükte, bir mektupta, bir yazıda. Kimi zaman ise bir şarkının içine bırakırız kendimizi. Çünkü ikisi de bizim dilimizdir. İkisi de bizim tarafımızdadır.

Bazen bir şarkıyla gözlerimiz dolar, bazen bir cümleyle içimiz ferahlar. Bu yüzden biri diğerinden üstün değil. Biri olmadan diğeri eksik. Onlar birbirine yaslanarak büyür, bizi de içimizden tutarak hayatta tutar.

Kelimeler de yorulur.
Melodiler de susar bazen.
Ama biri dinlenirken, diğeri devreye girer.
Ve insan, anlatmaya devam eder.

Yanmak Bir Son Değil, Hatırlamaktır

Yağmur Deryahan — Thu, 24 Jul 2025 12:54:13 +0300

Bazen havadaki yanık kokusunu yalnızca burnumuzda değil, içimizde de hissederiz. Bir yerlerde bir şeyler yanarken, sanki kalbimizin ucuna da o duman siner. Tedirginlikten midir, yoksa çaresizliğin boğazda bıraktığı o acıdan mı, bilinmez. Ama bir şey olur. İçimiz daralır.

Son günlerde gökyüzü mat. Güneş hâlâ doğuyor, ama ısıtmıyor sanki. Işığı bir perdeyle örtülmüş gibi solgun. Camı açınca içeriye yazdan bir esinti değil, yanık bir toprağın kokusu doluyor. Rüzgar, hikayesini anlatan bir yaşlı gibi uğultulu ve yorgun esiyor. Belli ki bir şeyler olmuş, bir yerlerde bir şeyler eksilmiş.

İnsan doğanın bu halini görünce ister istemez susuyor.
Çünkü bazı görüntülerin önünde konuşmak ayıp, bazı kokuların önünde düşünmeden yaşamak mümkün değil.

Kül havada görünmez olur çoğu zaman. Ama ciğerlerde hissedilir.
Toprak yansa da ses çıkarmaz. Ama suskunluğu büyüktür.
Ağaçlar devrilirken bağırmaz. Ama yoklukları içimize çöker.

Bir yangın haberi daha gelir. Önce kısa bir sessizlik. Sonra birkaç kelime:
"Kontrol altına alınmaya çalışılıyor."
"Çevredeki yerleşim yerleri tahliye edildi."
"Çok şükür can kaybı yok."

O üç cümleye sığdırılamayacak kadar çok şey oluyor o sırada.
Bir kadın, mutfağında bıraktığı çaydanlığın artık hiçbir anlamı olmadığını fark ediyor.
Bir çocuk, yıllardır sarılarak uyuduğu oyuncağını almayı unutmuş olmanın ağırlığıyla büyüyor.
Bir yaşlı adam, ektiği her fidanın, budadığı her dalın, güneşten gölge yaptığı her yaprağın yandığını izliyor.

Ve biz ekranın karşısında oturup izliyoruz.
Bir yanımız isyan etmek istiyor, diğer yanımız kanıksamış.
"Yine mi yangın?" deyip geçiyoruz.
Sanki yeni bir yaz mevsiminin rutinine dönüşmüş gibi, yangın haberleri artık bizim için sıradan.

Ama değil.
O duman sıradan değil. O alevler, alışılacak gibi değil.

Bizim suskunluğumuz ne kadar derinleşirse, doğanın çığlığı da o kadar yükseliyor.
Çünkü o sessizlik, aynı zamanda bir terk ediş.
Kurumakta olan toprak, bizi bağrına basmaya devam ediyor hâlâ. Ama biz onun gözyaşını görmezden geliyoruz.

Ve içten içe hepimiz biliyoruz:
Yangın yalnızca ağaçları değil, vicdanlarımızı da yakıyor.
Ve her seferinde biraz daha az hissediyoruz, biraz daha az üzülüyoruz.
İşte asıl yangın burada başlıyor.

Bir ağaç yanarken gökyüzü değişiyor.
Bir orman kül olurken coğrafya değişiyor.
Bir köy boşaltılırken hafıza değişiyor.

Ama biz aynı kalıyorsak, işte orada bir sorun var.

Yangın mevsimi değil bu. Bu, insanın doğadan koptuğu mevsim.
Ve bu kopuşun kokusu artık hepimizin burnunda.

Küçük Adımlar, Büyük İyileşmeler

Yağmur Deryahan — Sun, 20 Jul 2025 14:06:14 +0300

Bazen hayatta küçük adımlar büyük iyileşmelere sebep olabilir.

Bunu ilk duyduğumda küçümsemiştim. “Küçük bir adım, ne kadar işe yarayabilir ki?” diye düşündüm. Oysa meğer mesele adımın büyüklüğü değil, onun istikametiymiş.

Hayatın üzerimize yığıldığı zamanlar olur. Her şey birikmiş, üst üste gelmiş gibidir. Ne nefes almak kolaydır ne de konuşmak. Böyle zamanlarda iyileşmek, devrim gibi büyük hareketlerle değil, minik hamlelerle başlar. Bir pencereyi açmak mesela. Sessizce yürüyüşe çıkmak. Kahveyi bu kez biraz daha yavaş içmek. Belki sadece derin bir nefes almak.

Bu adımlar o an sana boş, etkisiz gibi gelir. Ama bir süre sonra fark edersin: içindeki ağırlık azalmaya başlamış. Zihin biraz daha hafiflemiş.

Ben de bir gün, “Artık böyle gitmez,” dediğimde büyük bir değişim bekledim kendimden. Ama olmadı. Ne o gün bambaşka biri oldum, ne de her şey düzeldi. Tek yaptığım, sabah kalkınca yatağımı toplamak oldu. O kadar. Ve sonra o bir küçük hareketin ardından başka bir küçük adım daha geldi. Günler geçti. Baktım ki, hayat değişmiyor belki ama ben değişiyorum.

Çünkü mesele mükemmel olmak değil. Mesele, iyiye niyet etmek.

Her gün biraz daha kendine yaklaşmak, her adımda içindeki yaraya bir parça merhem sürmek gibi. Zamanla o küçük iyilikler, içten içe büyüyen bir şifaya dönüşüyor.

Kırıldığımız yerden güçlenmiyoruz belki hemen… Ama o kırıkları kendi ellerimizle sarıyoruz.

Kendine bu yüzden izin ver. Küçük de olsa bir adım at. Bugün sadece camı açmak olabilir bu. Yarın belki bir arkadaşa “nasılsın” demek. Belki defterine içinden geçenleri yazmak.

İyileşmek büyük bir dağa tırmanmak gibi görünse de, zirveye götüren her şey bir adımla başlar.

Ve o adımı atacak tek kişi sensin.

Belki de mucize, bir sabah her şeyin değişmesi değil…
Bir sabah, aynı şeylere biraz daha farklı gözle bakabilmektir.
Unutma, iyileşmek bir varış noktası değil; bir yolculuktur.
Ve bu yolculukta atılan her küçük adım, kendine attığın en büyük adımdır aslında.

O yüzden bugün… sadece bir adım at.
Gerisi zamanla gelir. Yeter ki, sadece kendine şans ver...

Bir Şehrin Ritmi: Sabahın İlk Işıklarıyla

Yağmur Deryahan — Thu, 17 Jul 2025 00:30:22 +0300

Gün henüz uyanmamışken, şehir kendiyle baş başa kalır. Belki de en gerçek haliyle…

Sabahın ilk saatleri. Sokak lambaları hâlâ yanıyor, ama gökyüzü yavaş yavaş maviye dönüyor. Şehrin kalbi henüz hızlı atmaya başlamamış; ama hafif hafif kıpırdanıyor. Bazı insanlar için günün en sessiz, en sade ama en anlamlı saatleri başlıyor.

Bir fırının önünden geçiyorum. Sıcacık ekmek kokusu, sabahın serinliğine karışmış. Tezgahtaki adam, henüz yeni bir gün doğmuş gibi değil de, sanki önceki günün devamını yaşıyormuş gibi yorgun. Yine de her müşteriye güler yüzle “kolay gelsin” demeyi ihmal etmiyor. Gün onun için çoktan başladı, belki de hiç bitmedi.

Sokağın köşesinde temizlik işçileri… Turuncu yelekleriyle, uykulu gözlerle süpürüyorlar gecenin döküntülerini. Şehrin sabahını hazırlayan bu insanlar, kimsenin görmediği bir emeği taşıyor her adımlarında. Bir şehir, en çok onlar sayesinde tertemiz başlar güne, ama adları nadiren hatırlanır.

Biraz ileride bir kadın taksiye biniyor. Yüzünde geceye ait izler, ellerinde yorgun bir çanta. Belli ki sabaha devrolmuş bir vardiyanın ardından eve dönüş yolunda. Ya da belki yeni bir mesainin ilk dakikalarında… Kimse bilmez. Şehir, bu saatte binlerce hikâyeyi içine alır, ama çoğunu sessizlikle saklar.

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte şehir usulca soluklanmaya başlar. Gündüzün gürültüsü, telaşı henüz ortalarda yoktur. Bu saatlerde duyduğunuz her ses daha anlamlıdır: kuş cıvıltısı daha net, bir arabanın geçişi daha sakin, bir selam daha içtendir.

Ve tam da bu yüzden belki, şehir en dürüst yüzünü bu saatlerde gösterir. Henüz makyajı yapılmamış, henüz kalabalıklara karışmamış bir şehir... Gösterişli değil ama samimi. Gürültülü değil ama gerçek.

Şehrin sabahına tanık olmak bir ayrıcalıktır. Koşturmacanın başlamasından önce, yaşamın içindeki küçük detayları fark etmek… Belki de bazen erken kalkmak sadece bir alışkanlık değil, bir farkındalıktır.

Çünkü bir şehir, en önce kendine uyanır. Sonra bize.

Kadına Şiddete Sessiz Kalma: Sessizliğin Bedeli

Yağmur Deryahan — Tue, 08 Jul 2025 12:40:55 +0300

Bir kadının sesi daha kısıldı dün gece. Bir çığlık, dört duvar arasında yankılanıp sonra sustu. Belki komşular duydu, belki sokaktan geçen biri hissetti. Ama kimse bir şey yapmadı. Yine “aile meselesi” denilerek geçildi. Oysa her suskunluk, şiddetin yeniden doğmasına neden oluyor.

Kadına yönelik şiddet, artık istisnai bir durum değil. Gözümüzün içine baka baka büyüyen bir gerçek. Her gün, bir yerlerde, bir kadın “yeter” diyemeden hayattan koparılıyor. Ve biz, bu toplumsal suça tanıklık eden sessiz izleyiciler haline geliyoruz.

Acı ama gerçek olan şu:
Kadınlar sadece sokakta değil, evlerinde, iş yerlerinde, okullarında da güvende değil.
Şiddet yalnızca fiziksel değil. Psikolojik baskılar, ekonomik zorlamalar, tehditler, aşağılamalar, toplumun kadına dayattığı kalıplar… Hepsi şiddetin başka bir yüzü.

? Rakamlar Ne Diyor?

? Türkiye’de 2024 yılında 243 kadın öldü.
? Kadınların %40’tan fazlası hayatının bir döneminde şiddete uğradığını belirtiyor.
? Çoğu kadın, sistemin korumasını alamadan hayata veda ediyor.
? Her rakam, bir hayat demek. Bir evlat, bir eş, bir kardeş, bir öğretmen, bir umut…

❗ Artık Yeter

Bu bir kadın sorunu değil, insanlık sorunudur.
Ve artık susmanın bedelini daha fazla kadın ödememeli.

Toplum olarak sustukça, olan bitene göz yumdukça, suçun parçası oluruz.
Oysa bir telefon, bir destek, bir "yanındayım" mesajı hayat kurtarabilir.

Beklemenin Ağır Sessizliği

Yağmur Deryahan — Tue, 24 Jun 2025 12:09:53 +0300

Bazen hiçbir şey olmaması bile, fazla gelir insana.
Zaman ilerler gibi yapar ama yerinde sayar. Saatler geçer, günler değişir… ama içinde hep aynı an kalır: beklediğin an.

Beklemek; sadece birini ya da bir şeyi değil, bazen bir cevabı, bazen bir bakışı, bazen sadece anlaşılmayı beklemektir. Ve en çok da kendini bulmayı beklersin aslında. O yüzden en zor bekleyiş, dışarıdan hiç görünmeyendir.

Dışarıdan her şey sakindir. Gülümsersin, konuşursun, hayat devam ediyormuş gibi yaparsın. Ama içinde... sessizlik ağırlaşır. Düşünceler kalabalıklaşır ama hiçbiri yüksek sesle konuşmaz. Gözlerin bir boşluğa takılır, belki saatlerce... Ne geldiğini bilirsin, ne de gideni.

Çünkü beklemek sadece bir zaman kaybı değil, bazen bir kendini kaybediştir.
Ne hissettiğini unutursun. Ne istediğini, neyi hak ettiğini.

Ve işte tam orada, o ağır sessizlikte, bir soru yankılanır içten içe:
“Bu kadar bekledim... ama ne için?”

Belki de cevabı yoktur.
Belki de beklemek, sadece kendi içimizin derinliklerinde yankılanan bir yolculuktur.
Ama yine de umut ederiz. Her şeye rağmen. Sessizliğe rağmen.

Çünkü bazen insan, beklerken büyür.
Kırılırken olgunlaşır.
Sessiz kalırken kendini duymaya başlar.

Ve bazen en ağır sessizlikler, en çok şey anlatır…
Çünkü insan, en çok beklerken kendine yaklaşır.

Kendi Sesimizi En Son Ne Zaman Duyduk?

Yağmur Deryahan — Wed, 18 Jun 2025 00:53:42 +0300

Bazen insan bir kalabalığın içinde öylece yürür… Adımlar ilerler ama ruh yerinde sayar. O gürültünün, koşuşturmanın, beklentilerin arasında ne zaman kaybettik kendimizi? En son ne zaman sustu her şey ve sadece kendi sesimizi duyduk?

Gün geçtikçe başkalarının bizden duymasını istedikleri şeyleri konuşmaya başladık. Önce yavaş yavaş, sonra alışkanlığa dönüşen bir hızla. “Ben böyleyim” dediğimiz ne varsa törpülendi, şekillendi, kalıplara girdi. Geriye kalan? Yabancı bir benlik.

Kimi zaman sabahları uyanırken içten içe bir sıkışma hissediyoruz. Nedeni belli olmayan bir bıkkınlık, konuşmaya mecali olmayan bir sessizlik… Oysa bu, iç sesimizin yankısı sadece. Kendini duyuramadıkça kısılıyor, kısıldıkça biz de yavaş yavaş soluyoruz. Çünkü insan, kendinden uzaklaştıkça başka her şeyin içinde daha çok kayboluyor.

Bize ait olmayan bir gülüşü giydiğimizde, içimizden gelmeyen cümleleri kurduğumuzda, birileri onaylasın diye yaşamaya başladığımızda... kendi sesimize sırtımızı dönüyoruz. Oysa o ses, en başından beri bizi bilen tek şey. Yaralarımızı, sevinçlerimizi, eksiklerimizi, hepsini bilen...

Kendimizi tekrar duymak zorundayız. Gürültüden bir adım geri çekilip sessizliğin içine dalmak gerek bazen. Çünkü insan, ancak kendi sesini duyabildiğinde gerçekten yaşamaya başlar. Sessizlik ürkütücü olabilir, ama içinde saklı olan hakikat, en çok da orada konuşur.

Belki de hep aradığımız şey, başkasının sesi değil; kendimizden yükselen, zamanla unuttuğumuz o derin, tanıdık yankıdır. Duyabiliyorsan hâlâ… sesin orada, sen oradasın. Ve bu, her şeye yeniden başlayabilmek için yeterli bir neden.

Belki de en çok buna ihtiyacımız var artık: Herkesin sustuğu, tüm seslerin çekildiği bir an yaratmaya… Kendimizle baş başa kalmaya, içten bir "Nasılsın?" sorusunu kendimize sormaya. Ve cevabını gerçekten dinlemeye. Çünkü en doğru yolculuklar, dışarıya değil, içeriye yapılanlardır. Ve en güçlü ses, sonunda kendini duymayı seçenindir.

Kendimizi duyduğumuz o an, yeniden var olduğumuz andır. Dış dünyanın karmaşasında kaybolmak kolaydır; ama kendi içimize döndüğümüzde, hayatın gerçek anlamını ve kendimize ait olan gücü yeniden buluruz. Sessizliği kucaklamak, cesaret ister; ama o sessizlikte saklı olan ses, bizi gerçek benliğimizle buluşturur. Ve işte o zaman, yolculuk yeniden başlar.

Yalnızlığı Unutturan Anlar

Yağmur Deryahan — Mon, 16 Jun 2025 17:42:34 +0300

Bazen kalabalıkların içinde en yalnız insan olur.
Sözler birbirine karışır, bakışlar sadece birbirini teğet geçer.
O an kalbinin en derininde ıssız ve soğuk bir boşluk açılır.

İşte tam o anda, küçücük bir dokunuş, içten bir gülümseme ya da zorlandığında uzanan bir el, o boşluğu doldurur.
İçinde sessizce büyüyen yalnızlığı unutturur.

Ayıcığına sarıldığında, sevdiğine yaslandığında, birbirinizin kalp atışlarını hissettiğinde, dünya daha sıcak, zaman daha ağır akar.
Birkaç saniye ya da birkaç dakika süren bu anlar, ruhunda kalıcı izler bırakır; zor zamanlarda umutla hatırlanacak, içini besleyecek anılar haline gelir.

Yalnızlığı unutturan anlar insanın en savunmasız, en gerçek, en saf halini ortaya çıkarır.
Benliğimizde taşıdığımız sevgiyi, aidiyeti ve bağı hatırlatır.
O an insan bu hayatta asla tamamen yalnız olmadığını fark eder.

Çünkü birbirimize dokunuruz, birbirimizle yaşarız.
Böylesi anlarda kalbimiz daha çok yer açar; daha fazla sevmek, daha çok bağlanmak ve daha çok insan kalabilmek için.

Ve unutma, hayatın en karanlık anlarında bile, küçük bir dokunuş, bir gülümseme ya da paylaşılan bir an, içindeki yalnızlık gölgesini dağıtabilir. Çünkü insan, sevgiyle ve bağlarla var olur; bu bağlar sayesinde en zorlu anlarda bile yeniden güç bulur. Her yalnızlık, yeni bir dayanışmanın, yeni bir umudun başlangıcıdır. Kalplerimiz birbirine dokundukça, dünya daha yaşanılır bir yer olur.

Hayatın Koşuşturması İçinde Durup Düşünebilmek

Yağmur Deryahan — Fri, 13 Jun 2025 21:24:06 +0300

Bazen hepimiz yetişme telaşıyla yaşıyoruz. İş, trafik, ödeme tarihleri, yetişilecek randevular… Hayat adeta durmadan akar gibi. Her sabah uyanıp daha fazla iş yetiştirmeye, daha fazla hedefe koşuyoruz.
Peki bu koşuşturmanın içinde durup nefes almayı, düşünmeyi, farkında olmayı ne zaman hatırlıyoruz?

Geçenlerde parkta otururken fark ettim; ağaçlar kendi ritminde yeşerirken, kuşlar kendi şarkısını söylerken, biz insanlar bunun pek farkında değiliyoruz. Hayatın hedefleri arasında giderken, yaşamanın tadını kaçırıyoruz.
Bunun farkında olmadığımız zaman da zamanın nasıl gelip geçtiğine şaşırıp kalıyoruz. “Daha dün liseye başladık, daha yeni mezun olmuştuk…” gibi cümleleri daha fazla kuruyoruz.

Bazen durmalı… Bir fincan kahve, birkaç sayfa kitap ya da sevdiklerimizle geçen sıcak ve samimi bir an… İşte o zaman insanın ruhu beslenir, zorlandığında daha kolay ayağa kalkabilir.

Sonunda hedefleri gerçekleştirmek kadar, o hedefe giden yoldaki anları da fark etmek lazım. Hayat, varacağımız yer kadar, o yolda yaşadıklarımızla değerli.
Yağmurlu günde pencereden süzülen damlaların oluşturduğu desenleri fark etmek, güneşli günde gökyüzünün renginde huzur bulmak, kalabalık arasında kendi düşüncelerimizle kalabilmek — işte bu, insanın yaşamasının asıl sebebini oluşturuyor.

Geriye dönüp baktığımızda hatırlayacağımız en değerli anılar, yetişirken zorlandığımız zamanlar değil; durup nefes alıp farkında olarak yaşadığımız, sevdiklerimizle paylaştığımız, insan olduğumuzu hatırladığımız zamanlar olacaktır.

Bir Uçağın Gölgesinde Saklı Hayaller

Yağmur Deryahan — Tue, 10 Jun 2025 21:50:56 +0300

Uçak penceresinden dışarı baktığımda, gökyüzü griye çalan bir sessizlikle sarılmıştı. O an zaman durdu sanki; ne dün vardı, ne yarın. Elimde tuttuğum küçük oyuncak uçağı, gökyüzüne dokunuyormuş gibi havaya kaldırdım. Minik bir jest belki, ama içinde koskoca bir anlam gizliydi. Çünkü bu ufacık figür, yalnızca plastik bir eşya değil; bir kaçışın, bir arayışın, belki de hiç ulaşamayacağım bir yerin simgesiydi.

Her yolculuk biraz vedadır. Arkada bırakılan şehirler, anılar, insanlar… ve bazen de geçmişte kaybolmuş bir “ben.” İnsan, her kalkışta biraz daha eksilir gibi olur; ama belki de bu eksilme bir tamamlanışın başlangıcıdır. İçimde bir boşluk vardı; uçağın irtifası arttıkça bu boşluk daha da genişliyordu. Gökyüzü bana her zaman özgürlüğü çağrıştırdı ama bu defa bir tür teslimiyet gibiydi. Sanki kontrolü bırakmak, hayatın gidişine karışmadan sadece izlemek istiyordum.

Avuçlarımda tuttuğum o küçük uçakla hayal kurdum: Keşke hayat da böyle basit olsaydı. Keşke yönünü değiştirmek, sadece bir parmak hareketine bakıyor olsaydı. Ama biliyorum, gerçeklik öyle değil. Her tercih, bir vazgeçiştir; her yol, bir başka yolu geride bırakmak demektir. Ve bazı yollar, geri dönüşsüzdür.

Uçak penceresinden süzülen ışık, silüetimi yavaşça aydınlatırken düşündüm… Belki de yolculuğun en önemli kısmı varış noktası değil, o yolun ta kendisidir. Gittiğim yer değil, yolda kim olduğum. Belki de en çok da orada, yani tam bu anda, gökyüzüyle yeryüzü arasında, geçmişle gelecek arasında bir yerde gerçekten kendime en yakınım.

Uçmak, kaçmak değil aslında. Kendine yaklaşmanın en dingin hali. Uzaklaştıkça netleşen bir yüz gibi… Ve bu küçük uçak, sadece bir oyuncak değil; içimde çocukluğumdan kalma bir umudun, hiç büyümemiş bir hayalin somut hali.

Ve şimdi, gökyüzünün sessizliğinde süzülen bu metal kuşun içinde, bir yolculuktan fazlasını yaşıyorum. Gideceğim yerin adını bilmiyorum belki, ama hissettiklerim bana ait. Bu küçük oyuncak uçak gibi, ben de birinin avucunda hayal olmayı bekledim uzun zaman. Ama öğrendim ki, asıl mesele bir yerlere varmak değil; kendine yaklaşabilmekmiş. Uçak inişe geçerken, ben içimde yepyeni bir kalkışın kıyısında duruyorum. Artık biliyorum: Bazı yolculuklar biletle değil, yürekle başlar.

Sessizlikte Yankılananlar

Yağmur Deryahan — Sat, 24 May 2025 11:57:39 +0300

Sessizlikte Yankılananlar

Işıklar sönmüş, kalabalığın uğultusu yavaşça yerini derin bir sessizliğe bırakmıştı. Tıpkı bir rüyanın içinde yürür gibi, sahneye doğru ilerledi Deniz. Adımlarını kimse duymadı, ama yüreği bir fırtına gibi atıyordu. İnce tül eteği karanlıkta savruluyor, her kıvrımı gölgelerin içinde kaybolup tekrar doğuyordu. Elinde tuttuğu keman, sadece bir enstrüman değil; bir hayattı, bir geçmişti, bir sırdı.

Seyirciler onu göremiyordu tam olarak. Sadece silueti vardı sahnede… ama o siluet, birçoklarının içindeki eksik parçaya dokunuyordu. Deniz’in notaları, kelimelerin anlatamadığı şeyleri anlatmak için doğmuştu. O gece, sadece bir konser değildi. Bu, bir vedaydı. Belki de bir itiraftı.

Yayı yayına değdirdiği ilk anda, zaman çatladı. Melodi başladığında, geçmiş de peşinden geldi. On yaşındaydı Deniz, annesi sahnede son kez çalarken, kuliste sessizce beklemişti. O an, annesinin gözlerinden süzülen tek damla yaşa yemin etmişti: Bir gün ben de böyle çalacağım, ama asla ağlamayacağım…

Ama şimdi ağlamamak imkansızdı.

Her nota, eski bir anının kabuğunu kaldırıyor, her tını, ruhundaki sessiz çığlıkları dillendiriyordu. O gece, Deniz sadece keman çalmadı. Kendi içini söktü, izleyenlere verdi. Ve kimse bunu fark etmedi. Çünkü gerçek duyguların sesi çoğu zaman sadece suskun yüreklerde yankılanırdı.

Gölgelerin içinden çaldığı her nota, bir sır gibi yayıldı salonun içine. Onu tanıyan hiç kimse yoktu. Ama her dinleyen, içten içe onun ne anlatmak istediğini hissediyordu.

Çünkü Deniz, bir öyküyü kelimelerle değil, notalarla yazıyordu.

AYNI YAĞMURUN ALTINDA

Yağmur Deryahan — Fri, 16 May 2025 22:49:42 +0300

AYNI YAĞMURUN ALTINDA

Yağmur, eski konağın camlarında gezinirken, dış dünya silik bir tablonun içinde kayboluyordu. İçeride yalnızca bir oda aydınlıktı. Pencerenin önünde, loş sarı ışığın altında, iki silüet sessizce duruyordu.
Efe'nin sesi çatallıydı; haftalardır içinde biriktirdiği her kelime, dudaklarına geldiğinde küle dönüşüyordu.
“Bu gece son olsun,” dedi. “Sadece bu gece...”
Tuana gözlerini kaçırmadı. O gözlerde yılların suskunluğu, yılların bekleyişi vardı.
“Bunu daha önce de söyledik,” dedim usulca. “Ama her gece yine buradayız.”
Dışarıda rüzgâr pencereye vuruyor, içerde ise geçmişin anıları çarpıyordu yüreklerine. Her buluşma bir vedaydı; her veda, yeni bir başlangıcın kapısı.
Ama onlar sadece gölgeydiler, kimsenin görmediği, kimsenin bilmediği bir hikâyenin iki kahramanı.
Ve geceler, bu hikâyeyi dinleyen tek tanıktı.

Kardeş Bağı

Yağmur Deryahan — Mon, 21 Apr 2025 17:53:28 +0300

Aile neydi? Ailenin içindeki bağ nasıl bir şeydi...

Anneniz tarafından dünyaya gelirdiniz, doğarken anneniz hariç hiç kimse olmaz yanınızda fakat dış dünyada, yıllar geçtikçe kan bağınız olmasa bile yanınızda olan kardeşler edinirsiniz.

Kardeşlik için kan bağının olması gerekmez, aksine, bazen kan bağı olanlardan daha çok can bağı olanlar yanınızda oluyor.

05.04.2019

"Helin, yemin ederim beni mermiye tutacaklar geç kaldık diye, hadi kızım!" küpelerimide taktığımda aynaya son kez baktım. Mavi bir elbise giymiştim, kahve tonlarında bir ruj ve hafif bir göz makyajıyla tamamlamış, zarif bir kolye takmıştım; kumral saçlarımı fönletmiş, arkadan tutturmuştum.

Bugün birkaç yıl önce benim sayemde tanışıp sevgili olan, dört ay önce nişanlanan ve düğünleri olan arkadaşlarımın düğününe gidiyordum.

Düğün kır düğünü olacaktı ve mekan o kadar sakin, o kadar huzurluydu ki her şey hayal ettikleri gibiydi.

Düğünün yapılacağı bahçenin restoran kısmında onları tanıştırmış, gerçek aşkı bulmalarını sağlamıştım.

Siyah topuklu ayakkabılarımı giydiğimde Mine beni kapıda bekliyordu. Evden çıktıktan sonra yirmi dakikalık bir yolculuktan sonra mekana varmıştık.

Girişte tabelanın üst kısmında düğünümüze hoş geldiniz yazıyordu, altında ise beni duygulandıracak o cümle vardı: Biz iki yabancı olarak girdiğimiz bu kafeden, aile olarak çıkıyoruz!" gözlerimin dolmasına engel olamadığımda hemen makyajıma zarar vermeden elimle sildim.

İçeri geçtiğimizde bütün abilerimiz, ablalarımız, kardeşlerimiz buradaydı çünkü onların ailesi bendim, benimki ise onlar.

Biz girdiğimiz anda nikah merasimi başladığında hızlıca bende yerime geçtim, nikah merasiminden sonra ise içeriyi romantik bir müzik kapladı.

Çiftimiz ilk dans için piste geçtiğinde ise bende arkadaki abimin yanına doğru yürüdüm, ona baktığımda oda bana baktı, başını yana yatırıp dans eden çifte baktı önce, sonrasında ise “amma yakışıklıyım he” diye mırıldandı, güldüğümde “sen güzelliği tipte mi bakıyorsun?” diye sordum, kaşlarını çattığında ise devam ettim, “Güzellik veya yakışıklılık tipte değildir abicim.” dedim, “ bir kadının kalbini de tipinle alamazsın, kalbinle alırsın. O yüzden hangi derecede yakışıklı olursa ol, ki zaten yakışıklısın. Daima kalbinin güzelliğine bak, tipinin değil çünkü ben öyle yapıyorum ve şunu gördüm; sen tüm erkeklerden kat kat yakışıklı olanlardansın.” beni kendine çekip sımsıkı sarıldığında ise kollarımı sırtına doladım.

İşte kardeşlik böyleydi. Aynı anneden değildiniz, aynı babadan değildiniz ama can bağı ile birbirinize tamamen bağlıydınız

KARDEŞ SANA UZAK OLAN DEĞİL, SENİ KALBEN ANLAYANDIR

Yağmur Deryahan

Kalbin Çiçekleri

Yağmur Deryahan — Sun, 06 Apr 2025 12:00:00 +0300

Ruhumuza gerçekten iyi bakıyor muyuz? Ya da baktığımıza emin miyiz?

Günde kaç kere kendine "iyi ki varsın" diyorsun, kaç kere ağzından "çok güçlüsün" lafı çıkıyor?

Şimdi öncelikle, kahveni aldın mı? Almadıysan yapıp gel, seni bekliyorum. Alt paragrafa geçme sakın almadan!

Aldın mı? Afiyet olsun. Şimdi başlayabiliriz.

Nasılsın, hayır ciddi soruyorum nasılsın?

Çoğu zaman kendimizle ilgilenemiyoruz hatta başkalarını iyileştirmek için kendimizi daha çok yıpratıyoruz, bu bir doğru.

Peki kendine hiç aynaya bakıp "Seni Seviyorum." dedin mi?

Kısa bir şey yazsam, okur musun? Cevabın evet ise alta bıraktım:

Bir limanda otururken bir çocuk yanıma geldi. Saçları benimkine çok benziyordu, göz rengi bir tık daha açıktı ve ruhu capcanlıydı.
Hevesle bana baktığında “İyi misin?” diye sordu, tebessüm ederek “iyiyim.” dedim, “sende kimsin, ilk defa görüyorum seni.” derin bir nefes verdi önce, sonrasında ise heyecanla “Ben senim” dedi saçlarını göstererek, “görmüyor musun her şeyimiz aynı!” gözlerim dolduğunda “ne oldu sana” dedi, “ne oldu da bizi bu kadar yıprattın, ne yaptın da bu kadar yorgunuz…”

Bu örneği verme sebebim; Başkalarını iyileştirirken kendini unutmaman için, ne yaşadın bilmiyorum ama ben gönülden inanıyorum ki bir gün iyileşeceksin, her anlamda.

Yanındayım, yazılarımla.